حرفهايي براي نگفتن

خانه پدری... نورِ پدر دارد و بویِ مادر.... توامان امنیت و محبت است... خانه پدری، به وقت اش شیرین است... فصلش که بگذرد طعمش به تلخی می رود محبتش به اضطراب.... نورش به اندوه... و زیستن هر روزش سنگین بودن هر روزش سخت با آهنگی از بغض، تنهایی و سکوت... به فصل پاییز خانه پدری رسیدی باید کوچ کنی.... و الا، سرمایِ زمستانش، گرمیِ جانت را خواهد کشت... پ ن: پاییز آمده و من هنوز کوچ نکرده ام، به گمانم فصل زمستان در راه است... حرفهايي براي نگفتن...